بمیر ای دل که مرگت زندگانیست.............

یا حقی کوله بار سفرش را بست و رفت.دوستان عزیز میدانید چرا این قدر دیر در مورد مرگ یاحقی نوشتیم چون هنوز هم مرگ اورا باور نداریم.
اگر چه او اسطوره ویلون بود,اگرچه قطعات بی نظیری ساخت اگر چه یک عمر ما را مسحور هنر خود کرد ولی او به حکم تقدیر باید می رفت.او در حالی ارام گرفت و رخت سفر بست که خودش بار ها گفته بود< هنگام مرگم کسی جز سازم کنارم نخواهد بود> و همین گونه نیز شد پیکر بی جان او را دو روز پس از مرگش در خانه اش درحالی که دیگر به خواب ابدی رفته بود یافتند. او به خواب خوش وقت سحر رسیده بود........
پرویز صدیقی پارسی ملقب به پرویز یاحقی به سال 1315 در تهران خیابان صفی علیشاه چشم به هستی گشود و بعد ها تبدیل به نابغه مسلم ویلون شد. چنان که استاد کامل حسن صبا نیز فرموده بود {این پسر انقلابی در ویلون نوازی به وجود خواهد اورد} وطولی نکشید که سخن استاد صبا تعبیر شد و یا حقی  در 18 سالگی با ساختن اهنگ <<امید دل من کجایی >> استعداد خویش را نمایان ساخت.
او در ساختن و اجرای قطعات چهار مضراب شاهکاری پدید اورد صدای ساز او انچنان پخته و قدرتمند بود که همه را مسحور خود می کرد .
یاحقی موقعی رفت که نباید میرفت هنوز داغ پر کشیدن استاد ملک, استاد تجویدی, در دلمان تازه بود که رفتن یاحقی قلب همه موسیقی دوستان را به درد اورد. واین کشتی طوفان زده را به حال خود رها کرد و رفت.
برسان باده که غم روی نمود ای ساقی                   این شبیه خون بلا باز چه بود ای ساقی

به هر حال استاد یاحقی به حکم تقدیر رفت وهزاران افسوس به جا مانده که دیگر تاریخ ویلون ایران دیگر امثال یاحقی را به خود نخواهد دید.